...

سلام

یک کار از خودم که تازه مرتکبش شدم

و منتظر نقد و نظراتتون هستم

(...)

(...)

همیشه آنقدر جابه جا هستی

که کپک این سالها ساییدنشان نمی آید

                               بسایند روی دریچه هایی

                                     که از قضا تو باشی

تکلیف بکری ام را بنویس

یکسره ام کن

         حتی توی همین لچک

         یا نه توی همین کوچه که اتفاقا بن بست نیست

آنقدر نبودی

که از زن بیافتم و

                    وسوسه...

باور کن ختم به شعر نمی شوند جاذبه ها

وقتی ساییدنم می آید و

انکار می شوم توی نجیبی ام

که سالها از اسب عقم نمی گرفت و

ویار این روزهاست

که له می شوم زیر دست و پایم

                             حیوان نجیبی که منم.

تمام سهم من از تو

نبودن های تو بود فقط

و یک شالگردن

که اهواز رامهرمز و بهبهان را

پنجاه در جه بالای صفر

می پیچی به دور گردنم

(فرامرز سه دهی)

ویک کار از خودم که منتظر نقدش هستم:

(...)

شرقی می شوم

مدارای تنت را

تو بوی علف می دادی

    که کله ام گرم شد

شرقی شرقی

نقش و نگاری هم نبود

فقط

پیچیدم به زمینی که علف دستت داد

تف به گور هفت قرآن به میانی

                                    که بازیمان داد

بین زمین و تو

       هفت خوان را به تنم خریده ام

اصلا

بیا بپیچیم در کفن همین شعر

تا رگ به رگت

خون بازیم می کند.

                                                         ...

                                                        دستت را از پا درازتر کشیده است

                                                        آنکه قلم را در انتخاب تو گذاشت

                                                        بنویس

                                                       پشت اتفاقی که

                                                                      از من ننویس را یادت داده اند.

                                                                                               (علیرضا بابایی)

این بار نیز پرده که افتاد
 سهراب نیم خیز شد
 دامن تکاند که برخیزد و بگوید
 اجرای خوب ! کف زدن حضار را می شنوی
 اما نتوانست
 خون را که دید گفت
تو قاعده ی بازی را بر هم زدی آقا
 قرار بود فاجعه بازی شود نه بازی فاجعه
قرار همیشه همین بوده
باقی افسانه دروغ است

(منوچهر آتشی)

                        دریغا

                       ابلها مردا

                       عدوی تو نیستم من

                       انکار توام!

(خانه عجیب مارا می ترساند    "مظاهر شهامت")

(بر می گردم تو نسرین باش)

برمی گردم تو نسرین بودی

با تو تمام نیمکت های جهان را

وینستون به وینستون      

چشم های تو قهوه ای بود را بوسیدم

تو چقدر خوبی را

فراموش نمی کنم اصلا

باد بود این روز ها که آشفته ام

چه می کنی تو کجای این خیابان را

با من نیستی که

ادکلن بوی تو می داد/وبعد

شاعری را که تو دوست می داشتی

دره ی پروانه ها را گشت

کوچه به کوچه "شیرکو"را بی کس شد و

کفش های تو بودم پشت در ماند

فراموش هم نمی کنم آیا

این روز ها تو را کم دارم

و نان را که گرسنه ام هنوز

برگردی تو نسرین میچینیم

                                  با هم.

(فرامرز سه دهی)

(...)

دور از نگاه خود نشسته ام من بعد

این صبح برای تو زیباست. باشد .کی گفت نه

با این نسیم معلوم است

من نه گرمسیری ام آخر

گلی که دستهایش را برای من بگشاید

به این دنیا نیامده

ولی همین که در مکالمات رنگ موی تو را می پرسم

یعنی روز پشت سرم می ایستد

اما اگر رنگ ها یک دفعه بمیرند آن وقت چه؟

و این که تا مدتی نام تو راه می رود در حرف من را می روم

در حرف روز راه می رود  به کاغذ ها همه همه

حالا بنشین فقط شعرت را بنویس

خودکار وسیله ایست کاغذ

روزنامه ها دنبال بهانه اند

شاعر ولی انگشت به روی لب ها ویک هیس بدون عکس

(هرمز علی پور)

ویک کار از خودم که منتظر نقدش هستم:

روسپی تن داده به کاغذها

هم خوابه ی کلمات

خط خطی  می شوم

این شعر می رسد به آنجا

که نلولیده سرت گم می شود

توی دامنم پیدا می شود

                             لکه ای...

بن بست این شعر

می رسد به آنجا

که نلولیده هم تن می دهم

                           به شعر همین بن بشت ها

جولان می دهم

کبود واژه های نر

          هنوز عروس این شعر می شوم؟                          

مثل درخت

مرگ من از سر

آغاز مي شود

در زير فكر رفتن

وقتي كه فكر بالا مي ماند

(ي.رويايي)

(پيكره)

سكو را آماده كرده اند

ستون را هم

پيكر تراشان پنهانكار

پشت در هاي بسته

به كارند

فردا جرثقيل بزرگي مي آورند

ستون را بر سكو سوار مي كنند

پيكره را بر ما.

(حافظ موسوي)

(شاعر كشي در معرض كلمات)

احتمال ارزان مي وزد

با آن كه در معرض كلمات ام

تاييد ها و خنده ها

حروف را مي خارند

همراه با مراسم گران شاعر كشي

فردا حتمن حروف سرم مي خاريد

و به احنمال بدي زنده ام

جايي از قول من درد كرده اند

وگرنه كسي چه مي دانست

تجاوز خنده به حريم لب ها

و تاييد نرماي گونه ها

گردن مرا گران مي كند

با اين همه

تا خارش حروف مرا تاييد كند

خنده را از چله رها كنيد

من برلي گيوتين شاعرم

(و وقت اين واقعه سته ي هزار و سي صد و سگ بود)

(سعيد محمد حسني)

و یک کار از خودم که منتظر نقدش هستم:

(...)

كفر هم كه باشد

آبستن خدا مي شوم

آهاي حضرت شعر

پشت همين واژه هايت خوابيده ام و

آب برده است مرا

جايي كه

خدايش را شما نمي شناسيد

.

یک کارسپید از هوشنگ چالنگی:

(....)

شب می آید

با دست هایی که

همدیگر را عاشقند

شب می آید

برگشتن و خورشید را زخمی دیدن همیشگی است

ساده تر از همیشه بگریزو

گریه کن

بجوی

ستاره ای را که مهربان تر

حلق آویز کند

که برای جدایی از این ماه

باید بهانه داشت

ویک کار از پدرم(غلامرضا بشیری):